การเพิ่มคำในภาษาไทย

posted on 24 Feb 2009 13:19 by nitchanan9

การเพิ่มคำในภาษาไทย

 

 

                สาเหตุที่มีการเพิ่มคำในภาษาไทย  เพราะภาษาไทยเป็นภาษาคำโดดจึงมีคำใช้น้อย 

ดังนั้นเราจึงต้องเพิ่มคำขึ้นเพื่อให้มีคำใช้มากขึ้นและเพื่อขจัดปัญหาที่เกิดขึ้นจากการใช้คำคำเดียว

ทำหน้าที่หลายอย่างหลายความหมาย  และการใช้เสียงวรรณยุกต์บอกความหมายที่แตกต่างกัน 

จำเป็นต้องนำคำมูลที่มีอยู่แล้วมาสร้างคำขึ้นใหม่ด้วยวิธีการ   ดังแผนผังข้างล่างนี้

                                                                   การยืมคำ

                                                คำบาลี-สันสกฤต

 

             ภาษาบาลีและสันสกฤต  จัดอยู่ในตระกูลภาษามีวิภัตติปัจจัย  ดังนั้นลักษณะเด่น

ของภาษาทั้งสองจึงแตกต่างกับภาษาไทยซึ่งเป็นภาษาที่อยู่ในตระกูลภาษาคำโดด 

ดังนั้นเราจึงยืมเอาภาษาบาลีและสันสกฤตมาใช้  ส่วนลักษณะอื่นทางภาษาเราหาได้ยืมมาไม่

                คำภาษาบาลีและสันสกฤตนั้นไทยนำเข้ามาใช้พร้อมกับพุทธศาสนา

พยัญชนะบาลี มี  ๓๓  ตัว  ส่วนพยัญชนะสันสกฤต  มี  ๓๕  ตัว  โดยเพิ่ม    แบ่งเป็น

พยัญชนะวรรคตามฐานที่เกิดของเสียง  ได้    วรรค  กับอีก    เศษวรรค  ดังนี้

 

 

ข้อสังเกต

.   พยัญชนะทุกตัวออกเสียง  “ อะ ”  เช่น  กะ  ขะ  คะ  ฆะ  งะ

.   อักษร      ภาษาบาลี สันสกฤต  ไม่มีเชิง

.   สิถิล  คือเสียงเบา  ธนิต  คือเสียงหนัก  นาสิก  คือเสียงขี้นจมูก

.     อ่านว่า  อัง  เรียกนิคหิต  หรือนฤหิต  เช่น  อรหํ  อ่านว่า  อะ - ระ -หัง

 

  หลักสังเกตคำบาลีสันสกฤต

 

คำบาลี

คำสันสกฤต

.   มีพยัญชนะ  ๓๓  ตัว

.   มีพยัญชนะ  ๓๕  ตัว  เพิ่ม   

.   มีสระ    ตัว  อะ  อา  อิ  อี  อุ  อู เอ  โอ

.   มีสระ  ๑๔  ตัว  เพิ่ม    ไอ  เอา    ฤๅ  ฦ ฦๅ 

.   ตัวสะกด ตัวตาม  เป็นไปตามกฎสังโยค  ดังนี้

      แถวที่    สะกด  แถวที่  ๑ หรือ    ตาม  เช่น  สัจจะ  มิจฉา  ฯลฯ

      แถวที่    สะกด  แถวที่  ๓ หรือ    ตาม  เช่น  สมัชชา  พยัคฆ์  ฯลฯ

      แถวที่  ๕ สะกด  แถวที่  , , , ๔ หรือ  ๕ ตาม  เช่น  สันติ  สัณฐาน  บัณฑิต  สงฆ์  สัญญา  สัมมนาฯลฯ  ( ยกเว้น    สะกด    ตาม  ) 

.   ตัวสะกด ตัวตาม  ไม่เป็นไปตามกฎสังโยค 

ไม่มีกฎเกณฑ์ข้อบังคับเหมือนคำบาลี  ตัวสะกด 

ตัวตาม  อาจอยู่ระหว่างวรรคกันก็ได้  เช่น  ภักดี  ศัพท์  ศูนย์  ฯลฯ

 

 

.   มีตัวสะกดต้องมีตัวตามเสมอ  เช่น  เชยฺย  บลฺลงฺก์    มนุสฺส ฯลฯ

.   มีตัวสะกด  ไม่มีตัวตามก็ได้  เช่น  มนัส  เวทิน 

ภานุมาศ  ฯลฯ

.           เป็นตัวสะกด  ตัว  “ ” 

เป็นตัวตาม เช่น  ปัญหา  เสมหะ  กัณหา  ยห  ฯลฯ

.  -

.   ไม่มีควบกล้ำ และอักษรนำ

.   นิยมควบกล้ำ และอักษรนำ เช่น จักร สตรี ฯลฯ

.   ไม่มี รร

.   มี รร เช่น หรรษา จรรยา ธรรม ฯลฯ

.   บาลีใช้  “สันสันกฤตใช้  “เช่น กีฬา จุฬา   ครุฬ ฯลฯ

.    ใช้เช่น กรีฑา จุฑา ครุฑ ฯลฯ

 

.  -        

.   “ สะกดตามด้วยพยัญชนะวรรค ต ( ต ถ ท ธ น ) เช่น  พัสดุ พิสดาร ภัสดา สถาน วาสนา  ฯลฯ

๑๐บาลีใช้ อะ อิ อุ สันสกฤตใช้ ฤ เช่น อมตะ อิทธิ อุตุ  อิสิ ติณ มุสา  กิมิ (หนอน)ฯลฯ

๑๐.   ใช้ ฤ เช่น อมฤต ฤทธิ ฤตุ ฤษี  ตฤณ  มฤษ

กฤมิ  ฯลฯ

๑๑.  บาลีใช้สระ  เอ และ อิ  สันสกฤตใช้  ไอ  เช่น

เอาราวณฺ  เกลาสฺ  เวชชฺ  อิสฺสริย  สินธฺว  ฯลฯ

๑๑.